Niet alles wat ik in het atelier doe, eindigt direct als een streng wol in de webshop. Soms is juist het proces het mooiste om te volgen. Bij ice dye kijk ik hoe kleur zich langzaam verplaatst, terwijl het ijs smelt. Soms geeft dit prachtige resultaten, soms wordt het gewoon een bak met modder.
Voordat ik begin gaat de wol eerst in de voorweek. In dit geval water met azijn. Voorweken is het rustige deel. De strengen liggen in het water en doen nog alsof er niets gaat gebeuren. Ik kan alvast kijken of alles goed ligt, maar veel valt er nog niet te beoordelen.
Wanneer het ijs het overneemt
Daarna verdeel ik ijs en verf over de wol. Zodra het ijs erop ligt, kan ik nog van alles willen, maar het ijs heeft daar opvallend weinig boodschap aan. Tijdens het smelten kijk ik waar de kleur naartoe trekt en waar verschillende kleuren elkaar raken.
Kijken, en soms bewust niets doen
Op sommige plekken lopen kleuren naar elkaar toe. Op andere plekken vallen ze juist uiteen. Dan wordt het interessant, of het begint vooral richting modder te denken. Dat verschil zit vaak niet in één grote ingreep, maar in kleurkeuze, materiaal en het moment waarop ik besluit wel of niet bij te sturen.
Het lastigste moment is niet het toevoegen van verf, maar besluiten dat er nu even niets meer toegevoegd hoeft te worden. Het beeld onder het ijs is nog geen uitslag; pas na fixeren en spoelen blijkt wat er werkelijk in de wol is gebleven.
Wat er uiteindelijk blijft
Na fixeren, spoelen en drogen liggen de strengen en vezels er heel anders bij dan tijdens het smelten. Dan kan ik terugkijken: welke kleuren zijn blijven staan, waar werkt een combinatie en wat neem ik mee naar een volgende verfbak?
Geen geheim recept
Ice dye is geen bedrijfsgeheim. Voorweken, ice dye, fixeren en spoelen zijn bekende technieken. Het verschil zit voor mij in de kleurkeuzes, de wol, de omstandigheden en in wat ik onderweg zie en besluit wel of niet te veranderen. Dat is minder geheimzinnig dan een recept, maar wel een stuk interessanter.
Wauw, dat heet pas loslaten.
Super tof dat je dit durft.
En die strengen zijn prachtig!