Sinds 12 augustus gelden nieuwe Europese regels voor verpakkingen. Het doel is helder: minder verpakkingsafval en zorgen dat producenten meebetalen aan de verwerking ervan. Alleen blijkt de uitvoering voor kleine webshops behoorlijk ingewikkeld. Wie vanuit Nederland een paar strengen wol naar een klant in een ander EU-land stuurt, kan ineens te maken krijgen met registraties, nationale systemen en administratieve verplichtingen in dat land.
Voor S7oRS betekende dat deze week: alles laten vallen en uitzoeken wat er precies van een piepklein atelier wordt verwacht en of we onze wol überhaupt nog gewoon naar klanten in heel Europa kunnen sturen.
Een gewone werkdag kan dan een rare afslagen nemen. In eerste instantie leek het er op dat deze regels alleen gelden voor 50.000 kilo en meer verzenden per jaar. Ik zag het al helemaal voor me… 50.000 kilo wol! Daarvoor zouden we eerst een extra schuur moeten bouwen. Of een heel onhandige berg dozen. Het bleek echter te gaan om het gewicht van de verpakking… nou, dan zit ik goed toch? Dacht ik even…
Van 50.000 kilo naar één doosje
Bij het uitzoeken van de nieuwe Europese verpakkingsregels bleek helaas al snel dat de vraag niet alleen over een grote gewichtsdrempel van lege dozen ging. Wie over de grens verkoopt, krijgt ook te maken met de nationale verpakking- en EPR-routes van de landen waar pakketten terechtkomen. Om het extra ingewikkeld te maken, dat is dus per EU-lidstaat verschillend en iedere lidstaat heeft zijn eigen loket met bijbehorende prijskaartjes die bij de aanbieders die ik tegenkwam uiteenliepen van enkele honderden tot ruim duizend euro per land per jaar. En dan was lang niet altijd meteen duidelijk wat verplicht was, wat dienstverlening was en wat precies bij de nieuwe regels hoorde.
Een enkel Duits doosje is geen douanethriller, maar dus wel een administratieve gebeurtenis waarbij zelfs de vraag of, wanneer en waarvoor een vertegenwoordiger nodig is, verrassend veel uitzoekwerk oplevert. Komt die vertegenwoordiger dat pakketje dan ceremonieel afhalen van het vliegveld, zul je denken?
Gelukkig niet. Wat wel duidelijk werd: voor Duitsland moet ik onder meer kijken naar LUCID, systeemdeelname en het bijhouden van verpakkingsvolumes. Doodsaaie informatie, die volgens mijn boerenverstand toch al lang bekend moet zijn bij de transporteur. Toch moet ik dit nu ook nog eens zelf gaan aanleveren volgens de Europese verordening over verpakking en verpakkingsafval die op 12 augustus 2026 is gaan gelden.
Niet gillen, wel wegen
Daar ging ik dan. Een getal verzinnen en doen alsof dat een administratie is, leek me in dit geval niet verstandig. Dan maak ik liever een controleerbaar overzicht van wat er werkelijk met een zending meegaat: doos of envelop, tape, label en opvulling. Dus gingen de lege verzendverpakkingen gewoon op de weegschaal. Hoeveel gram weegt dit stukje plakband? Blijkbaar is dat nu een atelier-vraag.
Het milieudoel is niet het probleem. Minder onnodige verpakking is een goed idee. De botsing zit in de maatvoering: een systeem dat logisch is voor veel internationale zendingen, komt bij een micro-webshop ineens terecht bij een paar pakketten en een vel vloeipapier. De internationale betrekkingen hangen voorlopig niet aan een streng merino, maar wel aan een spreadsheet.
De paniek was al online
Terwijl ik probeerde uit te vinden hoeveel plakband er administratief in één doosje past, bleek ik bepaald niet de enige. Instagram leek wel te ontploffen! De ene na de andere kleine webshop legde de verzending binnen Europa stil, petities werden gestart en ondernemers vroegen zich af of ze voortaan naast hun webshop ook een kleine juridische afdeling moesten beginnen. Heel even dacht ik dat mijn algoritme op hol was geslagen.
Aangezien ik niet al te lang geleden nog een hele yarnclub verfde rond een schaap met een handdoek en Don’t panic op zijn beker, besloot ik ook maar om vooral niet meteen te panikeren. Mijn aanpak werd dus iets minder spectaculair: eerst uitzoeken wat er daadwerkelijk moet.
Voor Duitsland kwam ik daarmee al een aardig eind. LUCID geregeld, verpakkingen op de weegschaal en de rest op de actielijst. De Duitse klanten hoefden dus niet te vrezen: de wol was er nog. Duitsland ook. Alleen het papierwerk had zich voortgeplant. Ook voor België ben ik al aardig op weg.
Voor de rest van Europa bleef het lastiger. Hoe verder ik zocht, hoe meer loketten, tarieven, uitzonderingen en verschillende interpretaties ik tegenkwam. En ergens komt er een punt waarop ‘nog even uitzoeken’ geen verantwoorde manier meer is om een webshop open te houden.
14 augustus: de regel stond aan de voordeur
Dus deed ik op 14 augustus iets wat ik helemaal niet wilde doen: ik zette een groot deel van Europa uit in de webshop.
Niet omdat ik daar geen klanten meer wil. Juist daarom deed het pijn. Dit zijn landen waar mensen al jaren mijn wol bestellen. Een vinkje in WooCommerce is technisch in een paar seconden uitgezet; de klanten die achter dat vinkje zitten verdwijnen daarmee natuurlijk niet.
Nederland, België en Duitsland bleven open. Voor de overige EU-landen ging de deur voorlopig dicht, totdat ik voldoende zeker weet wat er van mij wordt verwacht en hoe ik dat redelijk kan regelen.
Dat is geen afscheid van Europa. Het is een buitengewoon ongezellige administratieve tussenstand.
DON’T PANIC
Dus: minder verpakking? Graag. Zorgvuldig bijhouden wat er meegaat? Ook prima. Intussen blijf ik verven, wegen, uitzoeken en het nieuws in de gaten houden. Een handdoek is misschien niet officieel onderdeel van de administratie, maar hij is op dit moment wel erg handig.